یک ترموکوپل از اتصال دو هادی مختلف به یکدیگر تشکیل می شود. هنگامی که اتصالات اندازه گیری و مرجع در دماهای مختلف هستند، یک نیروی ترموالکتریک (EMF) ایجاد می شود. محل اتصال اندازه گیری بخشی از اتصال ترموکوپل است که در دمای مورد اندازه گیری قرار دارد. محل اتصال مرجع بخشی از اتصال ترموکوپل است که در دمای مشخصی حفظ می شود یا جایی که تغییرات دما به طور خودکار جبران می شود.
در کاربردهای صنعتی معمولی، عناصر ترموکوپل معمولاً در یک اتصال دهنده خاتمه می یابند. با این حال، اتصال مرجع به ندرت در کانکتور قرار می گیرد، بلکه با استفاده از سیم های گسترش ترموکوپل مناسب به یک محیط کنترل شده با درجه حرارت{0} پایدار منتقل می شود. انواع اتصالات: ترموکوپل های زمینی دارای اتصال ترموکوپل به طور فیزیکی به غلاف پروب متصل (جوش داده شده) هستند که امکان انتقال حرارت عالی را فراهم می کند-یعنی گرما از خارج از طریق غلاف پروب به محل اتصال ترموکوپل منتقل می شود. ترموکوپل های زمینی برای اندازه گیری دمای گازها و مایعات خورنده ساکن یا جاری و همچنین برخی کاربردهای فشار بالا توصیه می شوند. در ترموکوپل های عایق، محل اتصال ترموکوپل از غلاف پروب جدا شده و توسط یک پودر نرم احاطه شده است. اگرچه ترموکوپل های عایق شده نسبت به ترموکوپل های ارت دار زمان پاسخ آهسته تری دارند، اما عایق الکتریکی ایجاد می کنند.
ترموکوپل های عایق برای محیط های خورنده توصیه می شوند که به طور ایده آل ایزولاسیون الکتریکی کامل ترموکوپل را از محیط اطراف از طریق محافظ غلاف فراهم می کنند. ترموکوپل های اتصال در معرض این امکان را به نوک اتصال می دهند تا به محیط اطراف گسترش یابد. این نوع بهترین زمان پاسخگویی را ارائه میکند، اما محدود به برنامههای غیر خورنده، غیرخطرناک و بدون فشار-است. زمان پاسخ به عنوان یک ثابت زمانی بیان می شود که به عنوان زمان لازم برای تغییر 63.2٪ سنسور بین مقادیر اولیه و نهایی در محیط کنترل شده تعریف می شود. ترموکوپل های اتصال در معرض سریع ترین زمان پاسخ را دارند و هرچه قطر غلاف پروب کمتر باشد، زمان پاسخ سریعتر است، اما حداکثر دمای مجاز اندازه گیری کمتر است. سیم های اکستنشن: سیم های اکستنشن ترموکوپل یک جفت سیم با مشخصات ترموالکتریک مشابه ترموکوپلی هستند که به آن متصل می شوند. هنگامی که سیم های گسترش به درستی متصل می شوند، اتصال مرجع را از ترموکوپل به انتهای دیگر سیم منتقل می کنند، که معمولاً در یک محیط کنترل شده قرار دارد. هنگام انتخاب ترموکوپل، باید عوامل زیر را در نظر گرفت:
1. محدوده دمایی که باید اندازه گیری شود.
2. زمان پاسخگویی مورد نیاز.
3. نوع اتصال;
4. مقاومت در برابر خوردگی شیمیایی ترموکوپل یا مواد غلاف.
5. مقاومت در برابر سایش یا لرزش.
6. الزامات نصب و محدودیت و غیره.
